Złocenie

Złocenie to korona snycerskiej pracy — kiedy forma jest gotowa i piękna, złoto ją uwiecznia. Od wieków złote elementy na ciemnym drewnie były synonimem przepychu.

Techniki złocenia

Złocenie wodne (a mordente) — podkład bolusowy, następnie płatek złota, możliwość polerowania agatemem do lustrzanego połysku. Złocenie olejne — płatek na klejące podkłady olejowe, prostsze, trwalsze. Szlagmetal — imitacja złota z mosiądzu, dużo tańsza, ale żółknie z czasem. Złoto w proszku — do zdobień pędzlem.

Materiały

Złoto płatkowe w różnych próbach: 23,75 karata — najczystsze; 22 karaty — popularne do prac artystycznych; 18 karaty — cieplejszy, różowy odcień; złoto białe i zielone — ze srebrem. Płatki w standardowym formacie 8×8 cm.

Technika nakładania złotego płatka

Praca wymaga spokojnego otoczenia bez przeciągów — płatki są tak lekkie, że dmuchnięcie je niszczy. Podkład bolusowy w 8–10 warstwach szlifowany do gładkości. Złocenie wodne: podkład zwilżony wodą. Płatek przenosi się specjalnym pędzlem (gillow) i delikatnie przykłada.

Zastosowanie złocenia

Złocenie stosuje się na ołtarzach i elementach sakralnych, ramach obrazów i luster, meblach barokowych i rokokowych, kapitelach, karniszy, rzeźbach figuralnych (korony, nimby) oraz jako akcent złoty na ciemnej rzeźbie.