Tokarka do drewna

Tokarka i dłuto to para, która stworzyła klasyczny mebel europejski — tokarka nadawała nogi i słupki, snycerz dekorował je ornamentami. Ta współpraca trwa od renesansu do dziś.

Budowa tokarki

Tokarka do drewna składa się z wrzeciona (napędzającego obrót materiału), podtrzymki (do dłuższych elementów), resztu (podparcia dla narzędzia) i silnika. Materiał mocuje się między kłami (toczenie między kłami) lub na wrzeciennik (toczenie twarzowe).

Techniki toczenia drewna

Toczenie między kłami — dla długich elementów: nóg, słupów, trzonków. Toczenie twarzowe — dla mis i płaskich elementów. Toczenie na trzpieniu — dla małych, precyzyjnych elementów. Segmentowe toczenie — ze sklejonych wzorów, technika artystyczna.

Tokarstwo a snycerstwo

Toczone elementy bardzo często trafiają do snycerza jako materiał do dalszego zdobienia. Toczona noga może być następnie bogato rzeźbiona w akant i woluty. Toczona rzeźba kolumnowa (noga salomonowa — skręcona spiralnie) to połączenie tokarstwa i snycerstwa.

Tokarka i dłuto to para od renesansu — jedno nadaje kształt, drugie charakter.— Z tradycji snycerskiej

Zastosowanie tokarni

Toczone elementy to: nogi stołów i krzeseł, słupki balustrad, kolumienki i pilastry, trzonki lamp, kule i gałki meblowe, misy dekoracyjne, detale instrumentów muzycznych.