Cyklina

Cyklina odróżnia prawdziwego snycerza od amatora — tam gdzie papier ścierny zostawia zarysowania, cyklina skrawa włókno równolegle do słojów, dając aksamitnie gładką powierzchnię.

Definicja

Cyklina to prostokątna lub kształtowa płytka ze stali sprężynowej (grubość ok. 0,5–1 mm), której krawędź robocza jest zawinięta w mikroskopijny haczyk — zadziorek. Ten zadziorek skrawa cienkie wióry drewna, wygładzając powierzchnię. Praca cykliną to jeden z ostatnich etapów wykończenia przed bejcowaniem.

Rodzaje cyklinów

Cyklina prosta — prostokątna płytka, podstawowe narzędzie. Cyklina kształtowa — z profilami i krzywiznami, do wypukłych i wklęsłych powierzchni rzeźbionych. Hebel cyklinowy — cyklina w drewnianym kadłubie, do dużych płaskich powierzchni. Skrobak — mocniejsza odmiana, do usuwania kleju.

Technika używania cykliny

Cyklinę trzyma się obiema rękami, kciuki na środku tylnej krawędzi, lekko uginając płytkę. Kąt nachylenia ok. 75–80°. Ruch posuwisty zgodny z kierunkiem słojów. Przy prawidłowej pracy cyklina wydaje cichy świst, a spod krawędzi lecą cienkie wióry — nie pył. Jeśli idzie ciężko i drewno się ściera — zadziorek jest stępy.

Przygotowanie cykliny — zawijanie zadziorka

Krawędź roboczą najpierw prostuje się na kamieniu do ostrzenia, potem zabursa plikiem stalowym. Na końcu kilkoma mocnymi pociągnięciami zaokrąglonego burniszera zawija się mikroskopijny haczyk — zadziorek. Cyklina wymaga ponownego przygotowania co kilkanaście minut intensywnej pracy.