Rozeta jest jednym z najbardziej uniwersalnych ornamentów w historii sztuki. Jej promieniście symetryczna forma pojawia się w kulturach od Mezopotamii po nowożytną Europę — i wciąż pozostaje żywym elementem dekoracji snycerskiej.

Typy rozet

Rozeta kwiatowa — imituje formę kwiatu z płatkami rozchodzącymi się od centrum, najczęściej sześcio-, ośmio- lub dwunastopłatkowa. Rozeta geometryczna — zbudowana z figur geometrycznych, bez naśladowania form organicznych. Rozeta architektoniczna — płaska, wbudowana w sufit, sklepienie lub fryz. Rozeta meblowa — wypukła, stosowana jako centralny akcent frontu szuflady, narożnika lub nogi.

Historia rozety

Rozeta pojawia się już w kulturze minojskiej i egipskiej. W starożytnej Grecji zdobiła metopy i fryzy. W romańskich kościołach Europy okna rozetowe stały się jednym z najważniejszych elementów architektury. W snycerstwie meblowym rozeta rozkwitła w renesansie, gdzie stała się niemal obowiązkowym elementem każdego szanującego się warsztatu.

Rozeta jest geometrycznym dowodem, że natura i matematyka mówią jednym językiem.— Z tradycji snycerskiej

Technika wykonania rozety

Wykonanie rozety zaczyna się od wykreślenia cyrklem siatki podziału na odpowiednią liczbę równych segmentów. Dla rozety 8-płatkowej dzielnik to 45°, dla 6-płatkowej — 60°. Następnie przenosi się wzór na drewno i wycinaniem tła (relief) lub modelowaniem formy buduje się kolejne płatki. Najważniejsza jest absolutna symetria i jednolita głębokość tła. Najlepsze drewno: lipa lub jawor.

Zastosowanie

Rozety stosuje się jako centralny akcent frontów szuflad i drzwiczek, jako element narożnikowy i łączący listwy, w dekoracji sufitów i belek, na głowicach słupków balustrad oraz jako medalion w centrum tarczy zegara lub lustra. W zestawieniu z innymi ornamentami (akant, woluty) tworzy bogatą kompozycję dekoracyjną.