Płycina to przestrzeń dialogu między stolarzem a snycerzem. Stolarz tworzy ramę i konstrukcję, a snycerz wypełnia ją ornamentem, który ożywia całość i nadaje jej charakter epoki i stylu.

Definicja i budowa

Płycina to element meblarski lub architektoniczny składający się z ramy (na ogół z czterech elementów — dwóch pionowych bocznych i dwóch poziomych poprzecznych) oraz wkładu — właściwej płyciny — który jest wgłębiony, wypukły lub leży w jednej płaszczyźnie z ramą. Połączenie ramy z wkładem jest najczęściej wpustowe, bez kleju, co pozwala drewnu swobodnie pracować przy zmianach wilgotności.

Rodzaje płycin

Płycina zwykła (płaska) — wkład leży niżej niż rama, tworząc wgłębione pole. Klasyczna forma w meblach skrzyniowych. Płycina wypukła — wkład jest wypukły, często profilowany na krawędziach. Płycina profilowana — krawędzie wkładu mają profil architektoniczny (gzyms, skos, wałek). Płycina z ornamentem — wkład jest polem dla dekoracji snycerskiej.

Dekoracja płycin

Płycina jest naturalnym polem dla reliefu snycerskiego. Klasyczna dekoracja to centralny motyw (rozeta, kwiat, muszla) z otaczającymi go elementami roślinnymi. W stylu renesansowym popularne były kartusze i akant. Barok preferował dynamiczne kompozycje z wolutami i draperiami. Snycerz pracujący na płycinie musi dbać o to, by ornament nie wychodził poza ramę i harmonizował z profilem listew otaczających.

Płycina jest jak strona w księdze — ograniczona ramą, ale w środku nieskończona możliwościami.— Z tradycji snycerskiej

Zastosowanie

Płyciny stosuje się w drzwiach wejściowych i wewnętrznych, skrzyniach, szafach i komodach, boazeriach ściennych, stallach kościelnych, konfesjonałach, ołtarzach, oraz we wszelkich ramowych elementach meblarskich i architektonicznych.