Relief to podstawowa forma wypowiedzi snycerza. W przeciwieństwie do rzeźby wolnostojącej, relief jest nierozerwalnie związany z tłem — stanowi jakby wyłaniającą się z niego formę, która gra ze światłem i cieniem.

Rodzaje reliefu

Płaskorzeźba (bas-relief) — forma wystaje z tła nie więcej niż o połowę swojej objętości. Stosowana w delikatnych dekoracjach meblowych i płycinach drzwiowych.

Półwypukłość (méplat-relief) — forma pośrednia, forma wystaje od połowy do trzech czwartych objętości. Typowa dla barokowych dekoracji snycerskich.

Wysokorzeźba (haut-relief) — forma prawie w pełni oddzielona od tła, wychodząca z niego na trzy czwarte lub więcej objętości. Najdramatyczniejszy efekt świetlny.

Relief wklęsły (intaglio) — forma jest wyżłobiona w tło, nie wychodząca ponad jego poziom. Rzadziej stosowany w snycerstwie dekoracyjnym.

Technika wykonania reliefu

Praca nad reliefem zaczyna się od wyznaczenia głębokości tła — im głębsze tło, tym dramatyczniejszy efekt świetlny. Snycerz usuwa materiał wokół formy, stopniowo odsłaniając kształt. Kluczowym elementem są podcięcia — podcinanie podstawy formy od spodu, co tworzy cień i złudzenie trójwymiarowości. Używa się do tego specjalnych żłobaków i dłut ukośnych.

Prawdziwy mistrz reliefu rzeźbi nie formę, ale cień, który za nią stoi.— Z tradycji snycerskiej

Zastosowanie w dekoracji drewnianej

Relief stosuje się w płycinach drzwiowych i meblowych, na fryzach architektonicznych, w dekoracjach ołtarzy i stallów kościelnych, na frontach mebli reprezentacyjnych oraz we wszelkich dekoracyjnych panelach ściennych. Oświetlenie boczne jest kluczowe — wydobywa głębię i dynamikę formy reliefowej.